Sunday, January 12, 2014

ശരിക്കും മോഹൻലാൽ നല്ല നടനാണോ?

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ മലയാളം സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ് ലോകത്ത് രണ്ടു സംഭവങ്ങളുണ്ടായി. ഒന്ന്, ലോകത്തെ നടന്മാരിൽ mind blowing പെർഫോമൻസ് കാഴ്ചവെച്ച നടന്മാർ എന്ന പേരിൽ ഏതോ ഒരു IMDb ഉപയോക്താവ് ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ലിസ്റ്റിൽ മോഹൻലാലിനെ പത്താംസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് കുറെപ്പേർ ആഘോഷിക്കുകയും കുറെപ്പേർ പരിഹസിക്കുകയും കഥയയറിയാതെ മാതൃഭൂമി ആ ലിസ്റ്റ് വാർത്തയാക്കുകയും പിന്നീട് പിൻ‌വലിക്കുകയുമൊക്കെയുണ്ടായി. രണ്ട്, ബഷീറിന്റെ ബാല്യകാലസഖി സിനിമയാക്കുമ്പോൾ ചെറുപ്പക്കാരനായ മജീദായി മമ്മൂട്ടി അഭിനയിക്കുന്നതിന്റെ അഭംഗിയെക്കുറിച്ചു സൂചിപ്പിച്ച മരിയ റോസിന്റെ ഒരു പോസ്റ്റിൽ ഫാൻസ് ക്ലബ് അംഗങ്ങൾ എന്നു സംശയിക്കാവുന്ന കുറെപ്പേർ വന്ന് തെറിവിളി നടത്തിപ്പോയി. ഇങ്ങനെ മലയാളത്തിലെ രണ്ടു പ്രധാന താരങ്ങളുടെ താരപ്രഭാവവും അഭിനയശേഷിയുമെല്ലാം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ ഇവരെക്കുറിച്ചും സിനിമാഭിനയത്തെക്കുറിച്ചും ചില ചിതറിയ ചിന്തകൾ ഇവിടെ എഴുതി വെക്കാമെന്ന് കരുതി. ഈ ബ്ലോഗിൽത്തന്നെ അഭിനയത്തെക്കുറിച്ച് മുൻപൊരിക്കൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. (അതൊന്നുകൂടി വായിക്കാതെയാണ് ഇതെഴുതുന്നത്. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എന്റെതന്നെ പല അഭിപ്രായങ്ങളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകും.)
ആദ്യമേതന്നെ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു പറയാം. സിനിമയുടെ പല ഘടകങ്ങളിൽ വസ്തുനിഷ്ഠമായ വിലയിരുത്തലിന് വഴങ്ങാത്ത ഒരു ഘടകമാണ് അഭിനയം. തികച്ചും വ്യക്തിനിഷ്ഠമാ‍യ അഭിപ്രായങ്ങൾ മാത്രമേ പലപ്പോഴും സാധ്യമാകുകയുള്ളൂ. ഈ കുറിപ്പും അതേ പോലെ തികച്ചും സബ്ജക്ടീവായ ഒരു അഭിപ്രായപ്രകടനം മാത്രമായി പരിഗണിക്കുക. അഭിനയത്തിൽ measurable ആയി ഒന്നുംതന്നെയില്ല എന്നതാണ് അതിന്റെ ഒബ്ജക്ടീവ് അനാലിസിസിൽ നിന്നും തടയുന്നത്. ഈ വിഷയത്തിൽ, അഭിനയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളിൽ quasi-objective എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന, എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു പഠനം ബോർഡ്‌വെല്ലിന്റെ Who Blinked first എന്ന ലേഖനമാണ്. നടീനടന്മാർ കണ്ണുചിമ്മുന്നതിന്റെ റേറ്റ് ആണ് ഇവിടെ അഭിനയത്തെ അനലൈസ് ചെയ്യാനുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഘടകം. (അഭിനയത്തിൽ ക്വാണ്ടിഫൈ ചെയ്യാവുന്ന ഒരേയൊരു സംഗതി ഇതാണെന്ന് തോന്നുന്നു.) It’s a very informative article and I recommend that you to read it. It inspired me to analyze Ryan Gosling’s acting in Drive and I made a video clip.
അഭിനയത്തിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് ആർക്ക്
സിനിമാഭിനയത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ആദ്യം പറയേണ്ടത് ഏതൊരു മികച്ച പെർഫോമൻസും പകുതിയിലധികമെങ്കിലും സംവിധായകന്റെയും മറ്റു ടെക്നീഷ്യന്മാരുടെയും മിടുക്ക് ആണെന്നതാണ്. ഒരു നടൻ പെർഫോം ചെയ്യുന്ന ഏതെങ്കിലും രംഗമെടുക്കുക. ആ രംഗത്തിന്റെ ഷോട്ട് ഡിവിഷൻ, ഓരോ ഷോട്ടിന്റെയും ദൈർഘ്യം, അതു സം‌യോജിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രമം, കൂടെ അഭിനയിക്കുന്നവരുടെ റിയാക്ഷനുകൾ, നടന്റെ വേഷവിധാനം, അയാൾ നിൽക്കുന്ന ഇടം, ഫ്രെയിം കോമ്പോസിഷൻ, ലൈറ്റിംഗ്, ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്ന ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ലെംഗ്ത്, പശ്ചാത്തലസംഗീതം എന്നിങ്ങനെ പലവിധത്തിലുള്ള ക്രിയേറ്റീവ് ഡിസിഷനുകളുടെ ആകെത്തുകയാണ് അഭിനയം. ഈ ഡിസിഷനുകളൊന്നും നടനല്ല എടുക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, അയാളുടെ അഭിനയമികവിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് ഈ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നവർക്കുകൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.
സിനിമകൾ രണ്ടുതരം
ഒരു സിനിമയിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ സീനുകളിൽ മികച്ച അഭിനയം കാഴ്ചവെച്ച പല നടീനടന്മാരുമുണ്ടാകും. ഇത്തരത്തിലുള്ള അനേകം ഉദാഹരണങ്ങളും ഓരോരുത്തർക്കും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാകും. എന്നാൽ വളരെക്കുറച്ചു സമയം മാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന അത്തരം പ്രകടനങ്ങളേക്കാൾ, ആഴ്ചകളോ മാസങ്ങളോ നീളുന്ന ചിത്രീകരണദിശയിലുടനീളം താൻ രൂപപ്പെടുത്തിയ കഥാപാത്രവുമായി ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ഒരു ബന്ധം നിലനിർത്തുകയും, തുടർച്ചയോടെ അതു സ്ക്രീനിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു അഭിനേതാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ വെല്ലുവിളി എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. അഭിനയസാധ്യതകൾ (കഥാപാത്രത്തിന്റെ flexibility) പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സിനിമകൾ പ്രധാനമായും രണ്ടുതരമുണ്ടെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പരിമിതമായ flexibility മാത്രമുള്ള പ്ലോട്ട് കേന്ദ്രീകൃത സിനിമകളും, കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ flexibility-യുള്ള കഥാപാത്ര കേന്ദ്രീകൃത സിനിമകളും. (പ്ലോട്ടിനും കഥാപാത്രങ്ങളും ഒരേപോലെ പ്രാധാന്യമുള്ള സിനിമകൾ ഹോളിവുഡിലൊക്കെ കുറെക്കാലമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.) കഥാപാത്രകേന്ദ്രീകൃത സിനിമകൾ 1960-കളോടെയാണ് സാധാരണമാകുന്നത്. ബെർഗ്മാൻ, അന്റോണിയോണി എന്നിവരുടെയൊക്കെ പല സിനിമകളും പ്ലോട്ടിനെക്കാൾ അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുന്നവയായിരുന്നു. 60-കളുടെ അവസാനത്തോടെതന്നെ പ്ലോട്ടിനൊപ്പം കഥാപാത്രങ്ങളെയും പരിഗണിക്കുന്ന genre movies ഹോളിവുഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു (Bullitt, Point Blank). എന്നാൽ പ്ലോട്ടിനെ തീരെ അവഗണിച്ച് കഥാപാത്രങ്ങളിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ആഖ്യാനങ്ങൾ ഹോളിവുഡിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1970-കളുടെ തുടക്കത്തിലാണ്. Easy Rider, Two lane blacktop, Five Easy pieces, ജോൺ കാസാവേറ്റിസിന്റെ സിനിമകൾ, സ്കോർസേസിയുടെ ആദ്യകാലസിനിമകൾ എന്നിവയൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പ്ലോട്ടിനുപരിയായി പരിഗണിച്ചു. കൊടിയേറ്റം, പൊന്തന്മാട, സൂസന്ന, ഡാനി എന്നീ സിനിമകൾ ഒരു പരിധി വരെയൊക്കെ കഥാപാത്രകേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ പൂർണമായും കഥാപാത്രകേന്ദ്രീകൃതസിനിമകൾ മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. സിനിമയെന്നാൽ കഥ പറയാനുള്ള ഉപാധി മാത്രമാണെന്ന ധാരണയിലാണ് മലയാളസിനിമ ഇന്നും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു.
പ്ലോട്ട് കേന്ദ്രീകൃതസിനിമകൾ, നിശ്ചിത സ്റ്റോറി-ഇൻഫർമേഷൻ പ്രേക്ഷകർക്കു നൽകാനാവശ്യമായ ഭാവപ്രകടനം മാത്രമേ അഭിനേതാക്കളിൽ നിന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. അതിനപ്പുറം ബൗദ്ധികമായ ഇടപെടലിലൂടെ കഥാപാത്രത്തെ വികസിപ്പിക്കാനും അവതരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇത്തരം സിനിമകളിലുണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. അതേസമയം നടീനടന്മാരിൽ നിന്നും ബൗദ്ധികവും കായികവുമായ അഭിനയശേഷി ഡിമാന്റ് ചെയ്യുന്നവയാണ് കഥാപാത്രകേന്ദ്രീകൃതസിനിമകൾ. അത്തരം സിനിമകളിൽ കഥാപാത്രവ്യക്തിത്വത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്കും അഭിനയിക്കുന്നയാൾ രൂപപ്പെടുത്തിയതാകും. ജാക്ക് നിക്കോൾസൺ, റോബർട്ട് ഡി നീറോ, മർലോൺ ബ്രാൻഡോ, ഡാനിയേൽ ഡേ ലൂയിസ്, ഷോൺ പെൻ, യൊവാക്കിൻ ഫീനിക്സ്, ഹവിയർ ബാർദെം, ഫിലിപ്പ് സെയ്മർ ഹോഫ്മാൻ എന്നിവരൊക്കെ മികച്ച നടന്മാരായി എണ്ണപ്പെടുന്നത് ഇങ്ങനെ, സംവിധായകന്റെ സഹായത്തോടെ, കഥാപാത്രങ്ങളെ, ഒരാഖ്യാനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവിധത്തിൽ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള അവരുടെ കഴിവുകൊണ്ടാണ്. അതീവപ്രതിഭയുള്ള ചുരുക്കം ചിലർ പ്ലോട്ട് കേന്ദ്രീകൃത സിനിമയുടെ പരിമിതികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുപോലും വേറിട്ടൊരു വ്യക്തിത്വം കഥാപാത്രങ്ങൾക്കു നൽകും. ആന്തണി ഹോപ്കിൻസ് (The Silence of the Lambs), ഗ്ലെൻ ക്ലോസ് (Fatal Attraction, Albert Nobbs), Stellan Skarsgard (Insomnia), Bruno Ganz, ജോ പെഷി(Goodfellas), ഫിലിപ്പ് സെയ്മർ ഹോഫ്മാൻ (Before the Devil Knows You're Dead) എന്നിവരൊക്കെ ഉദാഹരണം. ഇവരൊക്കെ തങ്ങളുടെ ശരീരഭാഷ മുഴുവനായി മാറ്റിവെച്ച്, പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നവരാണ്. ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ നസറുദ്ദീൻ ഷാ, നാസർ, ഇർഫാൻ ഖാൻ എന്നിവരൊക്കെ ഇത്തരം അസാധാരണ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നിലധികം തവണ നടത്തിയിട്ടുള്ളവരാണ്. മലയാളത്തിൽ കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമയുടെ പരിമിതികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടും അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചവർ നെടുമുടി വേണു (തകര, ചമ്പക്കുളം തച്ചൻ), മമ്മൂട്ടി (സൂര്യമാനസം, മൃഗയ) ഒക്കെയാവും. ഇരുവർ, വാനപ്രസ്ഥം എന്നീ സിനിമകളിൽ നടന്റെ persona-യുടെ ഭാഗമായ ശരീരഭാഷയും മാനറിസങ്ങളും വലിയൊരു പരിധിവരെ ഒഴിവാക്കാൻ മോഹൻലാലിനു സാധിച്ചിരുന്നു.
സംവിധായകർ രണ്ടുതരം
അഭിനേതാക്കളെ അഭിനയിപ്പിക്കുന്ന രീതി പരിഗണിച്ചാൽ സംവിധായകർ പ്രധാനമായി രണ്ടുതരമുണ്ടെന്ന് പറയാം. ചില സംവിധായകർ ‘പ്രിസിഷൻ ഫിലിം‌മേക്കേഴ്സ്’ ആണ്. അവർക്കെന്താനു വേണ്ടതെന്നും, കഥാപാത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ അഭിനയിക്കണമെന്നുമൊക്കെ അവർക്ക് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുണ്ട്. അഭിനേതാക്കളെ സ്വന്തം മനോധർമ്മം അനുസരിച്ച് അഭിനയിക്കാൻ ഇവർ അനുവദിക്കാറില്ല. യാസുജിറോ ഓസു, ആൽഫ്രെഡ് ഹിച്ച്കോക്ക്, ബേലാ താർ, മൈക്കൽ ഹാനേക്കെ, അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, ഡേവിഡ് ഫിഞ്ചർ, Coen brothers എന്നിവരൊക്കെ ഈ ഗണത്തിലാണ്. ഇവരുടെയൊക്കെ സിനിമകൾക്ക് ഒരു ‘internal rhythm’ ഉണ്ട്. ഓസു, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും കൃത്യമായി മാപ്പ് ഔട്ട് ചെയ്തിട്ട്, സ്റ്റോപ്പ് വാച്ച് ഉപയോഗിച്ച് സമയം കണക്കാക്കിയായിരുന്നു ഷൂട്ട് ചെയ്തിരുന്നത്. ഭാവപ്രകടനത്തിനു പുറമെ സംവിധായകൻ സിനിമയ്ക്കായി കണക്കാക്കുന്ന റിഥം അനുസരിച്ച് ചലിക്കുക എന്നൊരു വെല്ലുവിളി കൂടി ഇവിടെ അഭിനേതാവിനുണ്ട്. തനിക്കാവശ്യമുള്ള റിസൾട്ട് കിട്ടാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മടിയില്ലാത്ത സംവിധായകനെന്നാണ് ഫിഞ്ചർ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഫിഞ്ചർ കഥാപാത്രങ്ങളെക്കൊണ്ട് അഭിനയിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പല ഉദാഹരണങ്ങളും ഫിഞ്ചർ സിനിമകളുടെ ഡിവിഡിയുടെ കൂടെയുള്ള ബോണസ് ഫീച്ചർ ഡിസ്കുകളിൽ ലഭ്യമാണ്. സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കിൽ, ആൻഡ്രൂ ഗാർഫീൽഡ് അഭിനയിക്കുന്ന ഒരു ഷോട്ട് 99 തവണയാണു ഫിഞ്ചർ ഷൂട്ട് ചെയ്തത്. കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വളരെ subtle ആയ വിഷ്വൽ കമ്യൂണിക്കേഷനുകൾ കൊണ്ട് സ‌മൃദ്ധമാണ് ആ സിനിമ. ആ സിനിമയിലെ മികച്ച പെർഫോമൻസ് എല്ലാം ഫിഞ്ചർ എന്ന സംവിധായകന്റെ മികവായാണു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഭാവപ്രകടനം എന്നതിനേക്കാൾ ശാരീരികചലനങ്ങളാണ് (പ്രത്യേകിച്ച് കൈകൾ) ഫിഞ്ചർ സിനിമകളിലെ അഭിനയത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗം. ഉദാഹരണമായി, ഡ്രാഗൺ ടാറ്റൂ-ട്രെയിലറിൽ, കുറെ ഡോക്യുമെന്റ്സ് വായിച്ചോ എന്നു ബ്ലോം‌ക്വിസ്റ്റ് ചോദിക്കുമ്പോൾ, കൈ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, I got it എന്നു റൂണി മാരയുടെ ലിസ്ബത്ത് പറയുന്നുണ്ട്. ആ കൈ ചലനത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ട്, തന്റെ ‘ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് മെമ്മറി’യിൽ അതെല്ലാം റെക്കോർഡ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു എന്നവർ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഏതാണ്ട് ഒരു സെക്കന്റ് മാത്രം ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു ഷോട്ടിൽ. സംവിധായകനും അഭിനേതാവും കൂടി കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രിസിഷന് ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണത്.
അടൂർ, അനന്തരത്തിന്റെ സെറ്റിലാണെന്നു തോന്നുന്നു, മമ്മൂട്ടിയെക്കൊണ്ട് 16 തവണ പല്ലുതേപ്പിച്ച കഥ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മെത്തേഡ് ആക്ടേഴ്സിനോ മോഹൻ‌ലാലിനെപ്പോലെയുള്ള instinctive നടന്മാർക്കോ ഇത്തരം സംവിധായകരുടെ കൂടെ വർക്ക് ചെയ്യാൻ എളുപ്പമാകില്ല. ഡേവിഡ് ഫിഞ്ചർ ഡേ-ലൂയിസിനെയും അടൂർ മോഹൻ‌ലാലിനെയും കാസ്റ്റ് ചെയ്യാത്തത് ഈ കാരണം കൊണ്ടാണ്. അടൂർ തകഴിയുടെ കഥകളെ ബെയ്സ് ചെയ്ത് സിനിമയെടുക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ മോഹൻലാൽ റോൾ അന്വേഷിച്ച് ചെന്നതായും, അടൂർ വേഷമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിച്ചയച്ചതും വാർത്തയായിരുന്നല്ലോ.
രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടം സംവിധായകർ, പ്ലോട്ടിനെ മുന്നോട്ടു നയിക്കാൻ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നവരാണ്. തുടർച്ചയായി ഇം‌പ്രൊവൈസ് ചെയ്തും, മറ്റു രീതികളിലൂടെയും ഇവർ സിനിമയുടെ ആദിമ സ്ക്രിപ്റ്റ് രൂപത്തെ തുടർച്ചയായി പുതുക്കി പണിതുകൊണ്ടിരിക്കും. പ്രധാന ആക്ടറുടെ പെർഫോമൻസിനനുസരിച്ചാവും ഇവർ ആഖ്യാനം രൂപപ്പെടുത്തുക. Werner Herzog, Richard Linklater, Jim Jarmusch, Gus Van Sant, Wong Kar-Wai, John Cassavetes, Mike Leigh എന്നിവരൊക്കെ ഇത്തരം ശൈലി പിന്തുടരുന്നവരാണ്. സീനുകൾ സ്റ്റോറി ബോർഡ് ചെയ്ത് വിശദമായി പ്ലാൻ ചെയ്യുകയും അതിനു ശേഷം ആവശ്യമെങ്കിൽ ഇം‌പ്രൊവൈസ് ചെയ്യുകയും ചെയ്ത് ഈ രണ്ട് മെത്തേഡുകളും വഴങ്ങുന്ന അപൂർവം സംവിധായകരിലൊരാളാണ് മാർട്ടിൻ സ്കോർസേസി. ‘ഷട്ടർ ഐലന്റ്’ പോലുള്ള പ്രിസിഷൻ സിനിമകൾ എടുക്കുന്ന സ്കോർസേസി തന്നെ ഇം‌പ്രൊവൈസ് ചെയ്ത പെർഫോമൻസ് ഉപയോഗിച്ച് ‘വൂൾഫ് ഓഫ് വാൾസ്ട്രീറ്റ്’ പോലെയുള്ള സിനിമകളുമെടുക്കും. ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സംവിധായകരിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആക്ടിംഗ് നോമിനേഷനുകൾ നേടിയ സംവിധായകനാണദ്ദേഹം എന്ന വസ്തുത തന്നെ അഭിനേതാക്കളിൽ നിന്നും ഏറ്റവും മികച്ച പെർഫോമൻസ് പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള കഴിവിന് അടിവരയിടുന്നു. ഈ കഴിവുകൊണ്ടാണ് ഡി നീറോയെപ്പോലെ ഒരു മെത്തേഡ് ആക്ടറെയും ഷാ‍രോൺ സ്റ്റോണിനെപ്പോലെ ഒരു instinctive ആക്ടറെയും ഒരേസമയം ഡയറക്ട് ചെയ്യാൻ സ്കോർസേസിയ്ക്കാവുന്നത്. ഈ വീഡിയോയിൽ, സ്കോർസേസിയുടെ ദീർഘകാല എഡിറ്റിംഗ് പാർട്ട്ണറായ തെൽമ ഷൂണ്മേക്കർ, അഭിനയത്തെക്കുറിച്ച് സ്കോർസേസിയുടെ ചില ധാരണകളും രീതികളും പങ്കുവെയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അഭിനേതാക്കളെക്കൊണ്ട് പുരികം ഉപയോഗിക്കാൻ സ്കോർസേസി സാധാരണ സമ്മതിക്കാറില്ലെന്ന് അവർ പറയുന്നു.
അഭിനയത്തിനുമപ്പുറം
ശരിക്കും സിനിമയിൽ അഭിനയം ആവശ്യമാണോ? കഥാപാത്രങ്ങളെക്കൊണ്ട് അഭിനയിപ്പിക്കുന്നത് തിയറ്റർ കലകളുടെ തുടർച്ചയാണെന്നും, അതുകൊണ്ട് ശുദ്ധസിനിമയിൽ അഭിനയം ആവശ്യമില്ലെന്നുമായിരുന്നു റോബർട്ട് ബ്രെസന്റെ പക്ഷം. തന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അഭിനയിക്കാൻ ബ്രെസൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അവരുടെ ശാരീരിക ചലനങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ബ്രെസന് ആവശ്യം. ബോധപൂർവം കഥാപാത്രങ്ങളെക്കൊണ്ട് മോശമായി അഭിനയിപ്പിച്ചത് ഗൊദാർദ് ആയിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ യുദ്ധവിരുദ്ധസിനിമ എന്നൊന്ന് സാധ്യമല്ലെന്നും, സബ്ജക്ടുകളെ സൗന്ദര്യവത്കരിക്കാനുള്ള ക്യാമറയുടെ പ്രവണത മൂലം, യുദ്ധവിരുദ്ധ സിനിമ പോലും യുദ്ധത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ ദൃശ്യവത്കരിക്കുക വഴി യുദ്ധസിനിമകളായി പോകുന്നുവെന്നുമുള്ള ത്രൂഫോയുടെ അഭിപ്രായത്തെ ഖണ്ഡിക്കാനാണ് ഗൊദാർദ് Les Carabiniers എന്ന യുദ്ധ(വിരുദ്ധ)സിനിമയെടുക്കുന്നത്. സൗന്ദര്യത്തെ ബോധപൂർവ്വം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ മോശം എഡിറ്റിംഗും മോശം അഭിനയവുമൊക്കെയാണ് സിനിമയിൽ ഉടനീളം ഉപയോഗിച്ചത്.
ഇത്തരം എക്സ്ട്രീം പരീക്ഷണങ്ങളെയൊക്കെ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ തന്നെ ഏതാണ് നല്ല ആക്ടിംഗ്? ആക്ടിംഗ് റിയലിസ്റ്റിക് ആയിരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? നമ്മൾ സാധാരണ സിനിമയിൽ കാണുന്ന ആക്ടിംഗ് ഒക്കെ റിയലിസ്റ്റിക് ആണോ? മിക്കവാറും സിനിമകളിൽ കാണുന്ന അഭിനയമൊന്നും റിയലിസ്റ്റിക് അല്ല എന്ന അഭിപ്രായമാണെനിക്ക്. നിത്യജീവിതത്തിൽ ആളുകൾ പെരുമാറുന്നതുപോലെയല്ല കഥാപാത്രങ്ങൾ പെരുമാറുന്നത്.  ഒരുദാഹരണമെടുത്താൽ, സ്വന്തം മകന്റെ മരണവാർത്ത കേൾക്കുന്ന കഥാപാത്രത്തെ എങ്ങനെയാകും അഭിനയിക്കുക? മലയാളസിനിമയിൽ നിന്നു തന്നെ അസംഖ്യം ഉദാഹരണങ്ങൾ നമുക്ക് കണ്ടെടുക്കാനാകും. എന്നാൽ യഥാർത്ഥജീവിതത്തിൽ അത്യന്തം വേദനയുളവാക്കുന്ന ഈ വാർത്തയോട് എങ്ങനെയാകും ഒരാൾ പ്രതികരിക്കുക? എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരാൾ വീട്ടിലെ കട്ടിലിനടിയിൽ കയറി ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ചെയ്തത്. അത്തരമൊരു വ്യക്തി അനുഭവിക്കുന്ന ദുഖവും ഭയവും ഏകാന്തതയുമൊക്കെ എങ്ങനെയാണ് അഭിനയിക്കാനാകുക. തന്റെ സിനിമകളിൽ നിന്നും അഭിനയം ഒഴിവാക്കിയിരുന്ന ബ്രെസന്റെ അവസാനസിനിമയിൽ (L’argent) ഇത്തരമൊരു രംഗമുണ്ട്. സ്വന്തം മകന്റെ മരണവാർത്ത, ജയിലിൽ ഒരു കത്തിലൂടെ വായിച്ചറിയുന്ന രംഗം. ഈ രംഗം ഒരു ഉദാഹരണമായെടുത്താൽ, അഭിനയം ഒഴിവാക്കുമ്പോഴാണോ ഒരുപക്ഷേ താരതമ്യേന റിയലിസ്റ്റിക്കായ ഒരു ജീവിതസമീപനം സിനിമയിലൂടെ സാധിക്കുന്നത്.
ഏതൊരു കലയുടെയും അടിസ്ഥാനപരമായ ലക്ഷ്യം, to reflect upon and to represent life ആണെങ്കിൽ, സിനിമയെന്ന കലയുടെ ഭാഗമായ അഭിനയത്തിനും ഇത്തരമൊരു ധർമ്മമുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇതുവരെയുള്ള സിനിമാചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച നടനായി ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക Chishû Ryû എന്ന ജാപ്പാനീസ് നടനെയാകും. He portrayed the quintessential family man of 20th century, in so many films, directed by Ozu, through out his career.
മലയാളത്തിലേക്ക് വന്നാൽ
മലയാളത്തിലെ പ്രമുഖ നടീനടന്മാരെല്ലാം substitution എല്ലെങ്കിൽ mimicry എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു അഭിനയസങ്കേതങ്ങളാണ് ഉപയോഗിക്കാറുള്ളത്. മലയാളസിനിമയിൽ (ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽത്തന്നെ) മെത്തേഡ് ആക്ടേഴ്സ് ഉള്ളതായി അറിവില്ല. മോഹൻലാൽ സ്വയം (മർലോൺ ബ്രാൻഡോ പോലും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത രീതിയിൽ) കമ്പ്ലീറ്റ് ആക്ടർ എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, അതെത്രമാത്രം സത്യമാണെന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. അഭിനയിക്കുന്ന എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും മോഹൻലാലായിത്തന്നെ അഭിനയിക്കുക അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും മോഹൻലാലിനെ കാണാമെന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഇത്രയും വലിയ ഫാൻ ഫോളോയിംഗ് ഉണ്ടായതിന്റെ കാരണങ്ങളിലൊന്ന്. താരത്തെ കാണാനെത്തുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും നിരാശരാവേണ്ടി വരുന്നില്ല. മോഹൻലാലിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച രണ്ടു പെർഫോമൻസുകൾ എന്നു പറയാവുന്ന ഇരുവർ, വാനപ്രസ്ഥം എന്നീ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളും, താഴ്വാരം പോലും ബോക്സോഫീസ് പരാജയങ്ങളായിരുന്നു എന്നത് ഇതിനോട് ചേർത്തു മനസ്സിലാക്കണം. മോഹൻലാൽ എന്ന താരത്തിന്റെ ചേഷ്ടകളും ശരീരഭാഷയും പരമാവധി ഒഴിവാക്കി, കഥാപാത്രമാകാൻ ലാൽ ശ്രമിച്ച സിനിമകളായിരുന്നു അതൊക്കെ. താരാരാധനയുടെ അടിസ്ഥാനം അഭിനയമൊന്നുമല്ല എന്നറിയാൻ ഇതിലധികം തെളിവുകളെന്തിന്?
പൊതുവെ മികച്ച അഭിനേതാക്കളായി കരുതപ്പെടുന്ന തിലകൻ, മുരളി, നെടുമുടി വേണു, ജഗതി എന്നിവരും അവരവരായിത്തന്നെ അഭിനയിക്കുന്നവരാണ്. വളരെ അപൂർവമായി വ്യക്തിഗത പേഴ്സൊണയ്ക്കു പുറത്തിറങ്ങാൻ ഇവർക്കും സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം മമ്മൂട്ടിയ്ക്ക് രണ്ടുതരം അഭിനയമുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ജനപ്രിയസിനിമകളിൽ പരിതാപകരമാം വിധം അമിതാഭിനയം നടത്തുന്ന മമ്മൂട്ടി തന്നെ അടൂരിനെപ്പോലുള്ള മികച്ച സംവിധായകരുടെ സിനിമകളിലും  ഭൂതക്കണ്ണാടി പോലെ സാധ്യതകളുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും സൂക്ഷ്മാഭിനയം നിർവഹിക്കുന്നതും കഥാപാത്രമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതും കാണാം. എന്നാൽ മമ്മൂട്ടിയുടെ കാര്യത്തിലും, അമിതാഭിനയവും ചേഷ്ടകളുമാണ് താരാരാധകർക്ക് പ്രിയം.
ആദ്യം സൂചിപ്പിച്ച IMDb-യിലെ യൂസർ ലിസ്റ്റിലേക്ക് വന്നാൽ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മികച്ച നടന്മാരുടെ  പട്ടികയിൽ ഇടം പിടിക്കാനുള്ള മേന്മ ഇവർക്കാർക്കെങ്കിലുമുണ്ടോ? എന്റെ അഭിപ്രാ‍യത്തിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഏതു ലിസ്റ്റും വലിയ അളവിൽ വ്യക്തിനിഷ്ഠമാണെന്നാണ്. ഉണ്ടാക്കുന്നയാളുടെ കാഴ്ചാശീലങ്ങളും ക്രൈറ്റീരിയകളും മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് ലിസ്റ്റ് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ക്ലാവുസ് കിൻസ്കി അഭിനയിച്ച സിനിമകൾ കാണാൻ അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്തവർ അയാളുടെ അഭിനയമികവ് അറിയണമെന്നില്ലല്ലോ. ബോക്സോഫീസ് കളക്ഷനുണ്ടാക്കുക എന്നതാണു മികച്ച നടനാകാനുള്ള ക്രൈറ്റീരിയ എന്നു കരുതുന്നയാൾ ലിസ്റ്റുണ്ടാക്കിയാൽ രജനീകാന്ത് ലിസ്റ്റിൽ വന്നാലും ഷോൺ പെൻ വരണമെന്നില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ രംഗങ്ങളിലെ ഭാവപ്രകടനം എന്നതിലുപരി ഒരു കഥാപാത്രത്തെ ബൗദ്ധികമായും കായികമായും രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കുന്നതിലാണ് നടന്റെ/നടിയുടെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റി എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. സ്വന്തം ശരീരഭാഷയും ചേഷ്ടകളുമൊക്കെ ഒഴിവാക്കി, പുതിയൊരു മനുഷ്യനെത്തന്നെ കൂടു തുറന്നു വിടുന്ന പരിപാടി. ഇത് മലയാളത്തിൽ അപൂർവമായേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. ഒന്നോ രണ്ടോ രംഗങ്ങളിലെ ഭാവപ്രകടനം എന്നതിനേക്കാൾ ഈ ക്രിയേറ്റിവിറ്റിയാണു അഭിനേതാക്കളെ വിലയിരുത്താനുള്ള എന്റെ പ്രധാന ക്രൈറ്റീരിയകളിലൊന്ന്. ഇവിടെത്തന്നെയാണു മലയാളത്തിലെ നടീനടന്മാർ പരാജയപ്പെടുന്നതും. അതു പക്ഷേ നടീനടന്മാരുടെ പരിമിതി എന്നതിനേക്കാൾ മലയാളം ഫിലിം ഇൻഡസ്ട്രിയുടെ പരിമിതിയായിട്ടാണു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. കഥാപാത്ര കേന്ദ്രീകൃതസിനിമകളോ പ്രിസിഷൻ സിനിമകളോ നമുക്കില്ല. മെത്തേഡ് ആക്ടിംഗ് പോലെയുള്ള രീതികൾ പരീക്ഷിക്കുക എന്നത് മലയാളത്തിലെ സിനിമാനിർമ്മാണരീതികളും സിനിമകളും സംവിധായകരും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. പരിമിതമായ അംഗീകാരങ്ങളും പ്രതിഫലവും, അത്രയും മെനക്കെട്ട് അഭിനയിക്കാനുള്ള മോട്ടിവേഷൻ നടീനടന്മാർക്ക് നൽകുന്നുമില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ, നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഇവരുടെ അഭിനയമികവ് ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻമാത്രം അറിവും കഴിവുമുള്ള സംവിധായകർ നമുക്കില്ലാതെ പോയി. മമ്മൂട്ടിയോടും മോഹൻലാലിനോടും എനിക്ക് സഹതാപമാണുള്ളത്. ഒരു ഇൻഡസ്ട്രിയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ തക്ക പൊട്ടൻഷ്യൽ കൈയിൽ വന്നിട്ടും സ്വന്തം ഇമേജിന്റെ തടവറയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവരാണവർ.

update : January 29th, 2014

ഓസുവിന്റെ സ്ഥിരം നടനായിരുന്ന Chishu Ryu ഒസുവിന്റെ സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞത്.

When I was playing the father, the lead role in 'There was a Father (1942)' there was this difficult scene and I didn't know how to start.
So Ozu told me to first look the tip of the chopsticks, next at the edge of my hand, and then recite the lines. This way, a kind of feeling emerged from the performance. The simple act of doing these things would convey a certain feeling, an atmosphere. But Ozu never explained what the feeling was.The actions came first. Ozu merely told me what to do and then let me discover how it felt. I tried to follow his precise instructions up to 20 times.

To elicit a performance from the form of movement, without explaining how the character feels, had always been Ozu's approach as a director.

Once an actress asked him, what she was supposed to be feeling.

His answer was: "You are not supposed to feel, you are supposed to do."

Ozu often told me and others that I'm a clumsy actor and that's why he cast me frequently.

67 comments:

Madhu B N said...

മറ്റൊരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ മിമിക്രികാർക്ക് ഏതെങ്കിലും നടനെ (നടിയെ) അനുകരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ നടൻ (നടി) മികച്ച അഭിനേതാവാണെന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല.

Umesh::ഉമേഷ് said...

ലോകോത്തരനടൻ എന്നു പലരും വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ജഗതി ഇപ്പോഴും ആലുമ്മൂടന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നു മുക്തനാകാതെയും, ചില ചേഷ്ടകൾ കാണിക്കാനുള്ള കഴിവു കൊണ്ടു് വേണമെങ്കിൽ ജിം കാരിയോടു വരെ (അതിലപ്പുറമില്ല) താരതമ്യം ചെയ്യാൻ അർഹതയുള്ളതുമായ ഒരു സാധാരണ നടൻ എന്നേ തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ.

ഹോളിവുഡിലും താരങ്ങളായി മാത്രം നിൽക്കുന്നവർ ധാരാളമുണ്ടു്. ടോം ക്രൂസ്, ജിം കാരി, ബ്രൂസ് വില്ലിസ്, സ്റ്റീവൻ സീഗൾ, ഷോൺ കോണറി, ക്ലിന്റ് ഈസ്റ്റ്‌വുഡ്, ഡി കാപ്രിയോ, ബെൻ സ്റ്റില്ലർ തുടങ്ങി ഒരു പിടി ആളുകൾ. ഇവരിൽ പലരും മോഹൻ ലാലിനെപ്പോലെ നല്ല നടന്മാരുമാണു്.

ഡസ്റ്റിൻ ഹോഫ്മാൻ, റോബർട്ട് ഡി നീറോ (അദ്ദേഹത്തെ സ്റ്റീരിയോട്ടൈപ് ആക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും), അൽ പാചിനോ തുടങ്ങിയവർ കഥാപാത്രമാകുന്നതു് അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ടു്. ഇന്ത്യയിൽ നസറുദ്ദീൻ ഷാ, മലയാളത്തിൽ സിദ്ദിഖ്, സത്യൻ തുടങ്ങി ചിലർ താരത്തെ മറികടന്നു കഥാപാത്രമാകുന്നതായി ചിലപ്പോൾ തോന്നിയിട്ടുണ്ടു്. വാനപ്രസ്ഥത്തിൽപ്പോലും മോഹൻലാൽ അതായിട്ടുണ്ടു് എന്നു തോന്നുന്നില്ല. (ഇരുവർ കണ്ടിട്ടില്ല.) കമലാഹാസൻ അതിനു നന്നായിട്ടു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടു് എന്നാണു് എന്റെ അഭിപ്രായം.

എതിരന്‍ കതിരവന്‍ said...

വാനപ്രസ്ഥത്തിൽ മോഹൻലാലിനു കഥാപാത്രമാകാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെശരീരം സമ്മതിച്ചില്ല. ഹോളിവുഡ് നടന്മ്മാർ പട്ടിണി കിടന്ന് ദേഹം വല്ലാതെ മെലിയിച്ചെടുക്കും.അതൊന്നും ഇൻഡ്യൻ സിനിമയിൽ നടപ്പില്ല. (“വളരെ പട്ടിണിയാണ്” എന്ന് രാജാവിനോടു മോഹൻലാൽ പറയുന്ന ഒരു സീനൊണ്ട്. എന്റെ കൂടെ സിനിമ കണ്ടോണ്ടിരുന്നവർ ആർത്തു ചിരിച്ചു)

thariq said...

തന്റെ ശരീരവും ശരീര ഭാഷയും ശബ്ദവും തന്നെയാണ് ഒരു സിനിമ നടൻ ആക്കിയതെങ്കിൽ അത് തന്നെയാണ് ഒരു നടൻ എന്ന നിലയിൽ ലാലിന്റെ പരിമിതിയും.

manish said...

Chishu Ryu was great in Tokyo Story,,But he was playing the same guy again & again in almost all his films..Lalettan & Ikka are better than him for me..

manish said...

Taxi Driver,Raging Bull,King of Comedy& Godfather are the only films the guy was anything special..In all other films, He was brutally typecasted..Dustin Hoffman also have 2 or 3 films that are memorable Midnight Cowboy,Rain Man,Marathon Man are some...But other than that, he is just a good actor.nothing more..Alpacino is great I agree..But mohanlal,if you avoid the minor gripe with his body,is on par with pacino,Deniro(who also have many problems) & much better than Hoffman..

nirmal said...

Great article as always, but may I politely point out (what I think) is a factual error ? I dont think Stellan Skarsgard was part of the cast in Insomnia. I guess you were referring to him in Melancholia.

That said, lovely read.

Nirmal Joy said...

And one (perhaps only) of the interesting performances that Mohanlal gave in recent times was in Pranayam. May be playing the role of a wheel chair ridden hemiplegic person, curtailed his body language/ mannerisms to a large extent. Again, in view of your article, that fans rarely mention Mohanlal's performance in Pranayam may be down to the absence of the same.

Rajeeve Chelanat said...

ഇതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വീഡിയോകളൊന്നും കാണാന്‍ ഇവിടെയിരുന്ന് (ഇറാഖില്‍) സാധമല്ലെങ്കിലും അഭിനയത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില പുതിയ ഉള്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ തന്നതിനു നന്ദി റോബീ

Achu Ullattil said...

I agree, as an actor the best performances I can recall of Mohanlal, were in IRUVAR and VANAPRASTHAM .Mammooty was lucky to get some unusual opportunity to portray his skills in Adoors movies and BOOTHAKANNADI. The problem is that we dont have many matured viewers who understand movies and acting either . Fahad Fasil could be someone with immense talent to come up in Malayalam film industry with his ability to be the Character than himself.

rahul cp said...

പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളോട് പൂര്‍ണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു.. ഇനിയും ഒണ്‍ലി ഗോഡ് ഫോര്‍ഗിവ്സ് , 12 years a slave തുടങ്ങിയ സിനിമകളുടെ അവലോകനം എഴുതാമോ ???

rahul cp said...

പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളോട് പൂര്‍ണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു.. ഇനിയും ഒണ്‍ലി ഗോഡ് ഫോര്‍ഗിവ്സ് , 12 years a slave തുടങ്ങിയ സിനിമകളുടെ അവലോകനം എഴുതാമോ ???

Rajesh said...

Thanks to your post, I saw this IMDB list of 50 best actors. It is surprising that a list which seems to have been made by a stupid film fan got so much attention. How can that be an international list, when the actors come only from Hollywood and India, with a couple of exceptions. Have this guy even heard about actors like Gerard Depardieu or Louis de funes or Tony Leung or Pilou Asbaek and many many brilliant actors from around the world.
It is a pity a lot of people consider Hollywood as the international world.

I really dont think Mohanlal has done a role which can meet international standards, may be Iruvar and Padamudra, to some extent. And Mammooty has Bhoothakanndy and Thaniavarthanam. Outside these two actors are also excellent over actors.

Jishnu VP said...

വളരെ Informative ആയ പോസ്റ്റ്‌. പക്ഷെ അഭിനയം എത്രത്തോളം റിയലിസ്റ്റിക് ആകണം എന്നത് പലപ്പോഴും ആപേക്ഷികമാണ്.റിയലിസത്തിനും stylization ഉം ഇടക്കുള്ള ഒരു optimum പോയിന്റില്‍ ആയിരിക്കണം അഭിനയം എന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം നൂറു ശതമാനം റിയല്‍ ആയാല്‍ അത് സിനിമ അല്ലാതാകില്ലേ....

meghna mohin said...

എല്ലാം പറയാനും എഴുതാനും എളുപ്പം ചെയ്തു കാണിക്കാനാണ് പാട്

SOLO said...

ചില ഇറാനിയന്‍ സിനിമകള്‍ കണ്ടിടുണ്ട്...കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വളരെ realistic ആയി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്...

ADHI said...

100 sadhamaanam realisticaayalum..valare mechanical aayi thonumm..naamal valare adhigam aaradhikuun adoorindae chila sinimagalil enikku ingnae thoniittund...njaan oru saadharna aaswaadhagan maatahrm aanu..ennal adeahathindae creativity adhulyam thannae..mohanlaalum mamootyum...avarku othirir parimidhigal und...adhindae ullill ninnu kndu thannae,avar malayal sinimyae verae oru thalathil ethichu...kamal haasan sirinae kurichu paranajeelo..adeham naayaganil verae oru al pachinovinae allae protrey chdirikunnae..ennal adheahathinde nalla perfrmnc alla ennu paryaan paattumo?e realism ennu kndu e criticsugal endha udeshikunnae ennu mansailaakan kazhyunilla??//

Nandajan said...

നല്ല രചന. റിയലിസ്റ്റിക് ആയ അഭിനയം എന്ന പദം തന്നെ വിരുധോക്തി ആണ്. സാങ്കേതികമായി നാച്ചുറല്‍ അഭിനയം എന്ന് പറയാം. ഒരാളെ കൊല്ലുനാത് റിയാലിസ്ടിക് ആയി ചെയ്‌താല്‍ അയാള്‍ മരിക്കും. എത്രത്തോളം സ്വാഭാവികമായി തോന്നിപ്പിക്കം എന്നതാണ് കാര്യം . stylization നും realistic നും ഇടയിലെ എവെടെയോ ഉള്ള അദ്രിശ്യ രേഖ കണ്ടെത്താന്‍ എളുപ്പമല്ല. melodrama ല്‍ മുങ്ങി കുളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മലയാള സിനിമയില്‍ അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമിതാഭിനയമാണ് കാണുന്നത് . മുഖം കൊണ്ട് ഘോഷ്ടി കാണിക്കുന്നതാണ് അഭിനയം എന്ന തരത്തില്‍ ആയി കാര്യങ്ങള്‍.

ajith said...

ലേഖനം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
ബ്ലോഗര്‍ ഗ്രൂപ്പില്‍ ലിങ്ക് ഒന്ന് ഷെയര്‍ ചെയ്യുന്നതില്‍ വിരോധമില്ലെന്ന് കരുതുന്നു, സ്വാതന്ത്ര്യമെടുക്കുന്നു.

RAKESH MANOHARAN said...

informative!!thanks for this post

bony pinto said...

awesome !!!!!

Maria Rose said...

മികച്ച നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ റോബി. പണ്ട് Torn Curtain എന്ന സിനിമയില്‍ മെത്തേഡ് ആക്ടറായ പോള്‍ ന്യൂമാനെ സഹകരിപ്പിച്ച് ഭയങ്കര വഴക്കായ കഥ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് . കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളുടെയും പിന്നിലെ മോട്ടിവേഷന്‍ എന്താണ് എന്ന് ന്യൂമാന്‍ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. ഏതാണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ച മട്ടിലാണ് ഹിച്ച്കോക്ക് ആ ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത്. എന്നാല്‍ പുള്ളി ഡയറക്ടര്‍ മാരുടെ നടന്‍മാരായ കാരി ഗ്രാന്റിനെയും ജെയിംസ് സ്റ്റിവാര്‍ട്ടിനെയും ഫലപ്രദമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മമ്മൂട്ടിയുടെയും മോഹന്‍ ലാലിന്റെയും മികച്ച ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണവും കൃത്യമാണെന്ന് കരുതുന്നു . തന്റെ താരചലനങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാനുള്ള അവസരം മമ്മൂട്ടിയ്ക്ക് തന്നെയാണ് കൂടുതല്‍ കിട്ടിയിട്ടുള്ളതും. എന്നിട്ടും വാറുണ്ണിയെയും പുട്ടുറുമീസിനെയും പരിഹാസപാത്രമാക്കാനാണ് ജനം കൂടുതല്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത് . മോഹന്‍ ലാലിന്റെ ഇരുവര്‍ ശ്രമവും പ്രേക്ഷകര്‍ നിരാകരിക്കുകയായിരുന്നു . എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളെയും മോഹന്‍ ലാല്‍ ആക്കി മാറ്റുക എന്ന മട്ടിലുള്ള അഭിനയ ശൈലി ശരിക്കും നടന്‍മാരുടെയല്ല താരത്തിന്റെയാണ് (STAR). എന്നാല്‍ മോഹന്‍ ലാലിനേക്കാള്‍ സുകുമാരനാണ് ഈ ശൈലിയില്‍ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നത് . പുള്ളി തലയുടെ വശത്ത്‌ ചൊറിയാതെ ഒരു കഥാപാത്രവും ചെയ്തിട്ടില്ല. മമ്മൂട്ടി നമ്മുടെ നടന്‍ എന്ന പേരില്‍ അഭിമാനം തന്നെ തോന്നിയിട്ടുള്ള പെര്‍ഫോമന്‍സ് തീര്‍ച്ചയായും അടൂരിന്റെ ചിത്രങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നു. മമ്മൂട്ടിയ്ക്ക് ജനപ്രിയ സിനിമകളില്‍ അദ്ദേഹം ദീര്‍ഘകാലമായി നില നിര്‍ത്തുന്ന ആ ശൈലി അദ്ദേഹത്തിനു മാര്‍ക്ക് ചെയ്തു കൊടുത്തത് കെ ജി ജോര്‍ജ് യവനികയിലൂടെയാണ് എന്നാണു എന്റെ പക്ഷം. അതിന്റെ വേരിയേഷന്‍സ് സേതുരാമയ്യര്‍ , പെരുമാള്‍ (ആഗസ്റ്റ്‌ 1) തുടങ്ങി അനേകം ചിത്രങ്ങളില്‍ കാണാം. ആ പരിമിതിയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് മമ്മൂട്ടി പക്ഷെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു മമ്മൂട്ടിയാകുന്നത് കെ ജി ജോര്‍ജിന്റെ തന്നെ "മറ്റൊരാള്‍ " എന്ന ചിത്രങ്ങളില്‍ കാണാം.

ഉഷാകുമാരി. ജി. said...

മുന്‍പൊരിക്കല്‍ മോഹന്‍ലാലിനെ കുറിച്ച് എഴുതിയ കുറിപ്പ് :http://orukappuchaaya.blogspot.in/2010/08/ema-tiwepw-xmchpw.html

അന്‍വര്‍ ഹുസൈന്‍ എച്ച് said...

മികച്ച നിരീക്ഷണങ്ങള്‍

Vineeth Jose said...

മോഹൻലാൽ ഒരു നല്ല നടൻ ആണ് , പക്ഷെ ഒരു ലോകോത്തര നടൻ അല്ല.

ഫൈസല്‍ ബാബു said...

അജിത്‌ ഏട്ടന്‍ വഴി ഇവിടെ എത്തി ,,, ശ്രദ്ധിക്കപെടേണ്ട ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ,,,കൊള്ളാം

Abu Naseeb said...

ഞ്ഞാന്‍ ഒരു iranian സിനിമ ആരാധകന്‍ അണ്‌. there is no law for reality. it is natural. so that acting becomes reacting. ഒരു നടന്റെ കഴിവിനെ മാത്റോം screen-ഇല്‍ വിലയിരുത്തുകയാണെങ്കില്‍ യതാര്‍ത്ത നടി നടന്മാര്‍ " കുട്ടികള്‍ " ആണെന്ന് പറയേണ്ടി വരും. children of heaven , father , colour of paradise, , turtles can fly , hayat , apple , song of sparrows...etc ഉദാഹാരണങ്ങള്‍ അണ്‌. something comes out of nothing . especially the child " zuhra " in the film ' children of heaven".... child actors - the REACTION comes out of innocence. when you become matured , your reality loses and reality means life.. without life film is dead.

Abu Naseeb said...

ഞ്ഞാന്‍ ഒരു iranian സിനിമ ആരാധകന്‍ അണ്‌. there is no law for reality. it is natural. so that acting becomes reacting. ഒരു നടന്റെ കഴിവിനെ മാത്റോം screen-ഇല്‍ വിലയിരുത്തുകയാണെങ്കില്‍ യതാര്‍ത്ത നടി നടന്മാര്‍ " കുട്ടികള്‍ " ആണെന്ന് പറയേണ്ടി വരും. children of heaven , father , colour of paradise, , turtles can fly , hayat , apple , song of sparrows...etc ഉദാഹാരണങ്ങള്‍ അണ്‌. something comes out of nothing . especially the child " zuhra " in the film ' children of heaven".... child actors - the REACTION comes out of innocence. when you become matured , your reality loses and reality means life.. without life film is dead.

DALAMARMARANGAL said...

then what about KAMAL HASAN? pl make a write up

Cherish George said...

True

Cherish George said...

True

ASWATHY SANTHOSH said...

I agree with meghna mohin

Rainy Dreamz ( said...

Ajithetan kanichathaanu ee post.. sherikum indormative

Rainy Dreamz ( said...

Ajithetan kanichathaanu ee post.. sherikum indormative

Gautham said...

ബൗധികമായും കായികമായും കഥാപാത്രങ്ങളെ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ ഭരത് ഗോപി ഒരളവു വരെ വിജയിചിരുന്നില്ലേ ? ഒരു മെത്തേഡ് ആക്ടർ എന്ന് മലയാളത്തിൽ ആരെയെങ്കിലും കരുതാമെങ്കിൽ അത് അദ്ദേഹത്തിനെ ആണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്

Fahir M E said...

If Adoor Gopalakrishnan did not cast Mohanlal in his movie after Mohanlal showed an interet , it was the director's LOSS and not Mohanlal's. You have written and you agree that Mohanlal has come out of his normal self to deliver two beautiful performances in Vanaprastham and Iruvar( Though I still wonder why you forget there are several more such instances). And I remember Adoor telling in an interview Iruvar was Mohanlal's best performance ever. So even after knowing Mohanlal could be beautifully transformed to a character , why did not Adoor cast him in a movie, You have to ask Adoor only.

You have written about how a character will react to a sad news in a movie and how close it is to real life. Did you forget about the police station scene in BHARATHAM when Mohanlal realizes that its his brother who is dead ? No dramatic outburst, no loud cries... He just allowed his eyes and fingers to convey his pain.And thats how many ppl would normally react.. And that won Mohanlal his first national award ..perhaps the first time a beautifully restrained acting is doing that for an actor..

I dont agree to the fact that everytime an actor needs to come out of his normal self to be a character or weave magic on-screen. You have mentioned a lot of great actors but I still dont think a lot many of them can excel in such wide genres like Romance, Comedy, Action,emotional genre like Mohanlal have done in his career. Having said that , I do agree that Mohanlal had done many bad movies in his career. With his enormous talent , if he had the ability to pick scripts like Aamir Khan , there is no doubt to that Mohanlal would have been unanimously known as the best the country has ever produced.

But to the question - 'Is Mohanlal a good actor' ? There is not even the slightest doubt .He is gem of an actor! One whom we might come across once in a lifetime. You dont have to believe it on the basis of the fans he have around. His two national awards, 6 state awards (the most by an actor in Kerala) and numerous other memorable characters and acting moments which we love to revisit every now and then -that is more than enough as proof !

Raneej said...

What about nasrudeen shah....kamalhasan,irfan khan....they all portrait themselves through their characters.... I haven't seen a different kind of acting from nastudeen shah....and every actor or every one will have their own mannerisms embedded with their acting.... It was a good read ... but not worthy...

Roopesh Ns said...

"മമ്മൂട്ടിയോടും മോഹൻലാലിനോടും എനിക്ക് സഹതാപമാണുള്ളത്. ഒരു ഇൻഡസ്ട്രിയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ തക്ക പൊട്ടൻഷ്യൽ കൈയിൽ വന്നിട്ടും സ്വന്തം ഇമേജിന്റെ തടവറയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവരാണവർ."

താരവും നടനും തമ്മില്‍ ഒരു കടലോളം ദൂരമുണ്ട്.നമ്മുടെ ഫാന്‍ അസോസിയേഷന്‍ ജീവനക്കാര്‍ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഒരു സംഗതിയാണിത്.
മൌലികതയാണ് ഏതൊരു എഴുത്തുകാരനെയും ശക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്താന്‍ കാരണമാകുക.അതുകൊണ്ടുതന്നെ റോബിയുടെ എഴുത്ത് വേറിട്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.സിനിമാസ്വാദനക്കുറിപ്പെഴുത്ത്മാത്രം ചെയ്ത് "ഞാനൊരു സംഭവം" എന്ന് മേനി നടിക്കുന്ന നമ്മുടെ ബ്ലോഗ്ഗ് സിനിമാ എഴുത്തുകാര്‍ അത്യാവശ്യം വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു ലേഖനമാണിത്.

എന്‍റെ ചില നിലപാടുകളില്‍ പിശകുണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച കുറിപ്പ് കൂടിയാണിതെന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ.

റോബിക്ക് ആശംസകള്‍.

Asrus Irumbuzhi said...

നല്ല വിലയിരുത്തല്‍ ...
നല്ല ആശംസകള്‍
@srus..

"M4U" said...

since you have said so much about hollywood and bollywood people and their success within the limitations of the simple thing(demanding director and other do more than 50% work while an actor is acting a particular scene) called acting how do you rate the following movies
1.Thanathra by Blessy
2.Bhramaram by Blessy
3.Guru by Rajiv Anchal
4.Kalapani by Priyadarshan
5.Bharatham by Sibi Malayil
6.Kireedom by sibi Malayil
this list for mohanlal and also quite few for Mammooty also. Isn`t these films enough to rate these two stars among those holly bolly actors you mentioned.seeking reply

Tinto George said...

ഇന്ത്യയയിലെയും ലോകത്തിലെയും മികച്ച നടന്മാരെ വിലയിരുത്തിയപ്പോ
കമലഹാസനെ പറ്റി ഒരു വാക്കും പറയാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം മികച്ചനടനല്ലെ...

Radheyan said...

loved it as ever

Tom Joseph said...
This comment has been removed by the author.
thomas said...

റിയ ലിസം മാത്രം ആണോ സിനിമ ?
സിനിമ ഇന്ത്യയിൽ റിയ ലിസത്തിൽ നിന്ന് എറ്റവും അകലെ നില്ക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഗുഡ് ഫെല്ലസും ടാക്സി ഡ്രൈവറും അപൊ കാലിപ്സ് നവ്വും വിലയിരുത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ ഒരിക്കലും ഷൊലയൊ, ദിൽവാലെ ദുല്ഹനിയ ലെ ജായെന്ഗെയോ , എന്തിനു മലയാളത്തിലെ മസാല ചിത്രങ്ങൾ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാവുന്ന ആറാം തമ്പുരാനും നരസിംഹവും വിലയിരുതരുത് . നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് പോലെ കഥാപാത്ര കെന്ദ്രീക്രുത സിനിമ ആയ വാനപ്രസ്ഥത്തിൽ മോഹൻ ലാലിൻറെ പെർഫോമന്സിൽ ഒരു അതൃപ്തി റോബിയുടെ ലേഖനത്തിൽ കാണുന്നു . എന്നാൽ ആത്യന്തികമായി ആ സിനിമ കാണുന്ന പ്രേക്ഷകന്റെ ഉള്ളിൽ വരേണ്ട വികാരങ്ങൾ എല്ലാം ആ സിനിമയുടെ ഓരോ നിമിഷവും അയാളിൽ എറ്റവും പൂർണത യോടെ ഉളവാക്കനയാൽ അഭിനേതാവ് വിജയിച്ചതായി വേണ്ടേ കരുതാൻ . എന്നാൽ ഒരു കേവല വിജയം അയാളെ എറ്റവും മികച്ചവൻ ആക്കുന്നില എന്ന വസ്തുത അങ്ങീകരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഏത് രീതിയിലും ഒരു സമഗ്ര വിജയം ആയി ഞാൻ കാണുന്ന വാനപ്രസ്ഥത്തിലെ ലാലിന്റെ പെർഫോമൻസ് ഒരു കേവല വിജയം മാത്രം ആയി താങ്കള് കാണുവാനുള്ള കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരപ്രകൃതി മൂലമുള്ള imperfection ആണെങ്കിൽ :- എന്ത് കൊണ്ട്‌ പെർഫെക്ഷനിസ്തിന്റെ ഉദാഹരണം ആയി താങ്കൾ പറഞ്ഞ david fincher സംവിധാനം ചെയ്ത ദ്രഗോണ്‍ റാറ്റൂ വിനെക്കാൾ മികച്ചതായി niels arden സംവിധാനം ചെയ്ത dragon tattoo . cinematic എന്ന വാക്കിന്‌ റിയ ലിസതിനൊപ്പമൊ അതിനെക്കലുമൊ ബന്ധം conviction എന്നാ വാക്കിനോടാണ് .

Raj Kumar said...

മമ്മൂട്ടിയും മോഹന്ലാ്ലും സിനിമയെ ഗൌരവമായി കണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട്...ന്നു വച്ചാല്‍ വളരെ പണ്ട്.

മമ്മൂട്ടിയെക്കുറിച്ചന്നു ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നത് വളരെ range ഉള്ള നടനെന്നും മോഹന്ലാടല്‍ flexible ആയ all rounder എന്നുമാണ്.

വളരെ ഉപരിപ്ലവമായി എന്തിനും ഏതിനും സായിപ്പിന്റെ നാട്ടിലേക്ക് നോക്കി താരതമ്യം നടത്തുന്ന ഒരു പതിവ് പല കാര്യത്തിലും നമുക്കുണ്ട് എന്നൊക്കെ വിവരമുള്ളവര്‍ പരിഭവം പറഞ്ഞു. എങ്കിലും മലയാള സിനിമയിലെ പാപ്പരത്തങ്ങള്‍ ഓരോ സിനിമയിലും കണ്ടു കണ്ടു ചെറുതായിപ്പോയ ഒരാളാണ് ഞാന്‍.

ഉണ്ട തീരാത്ത തോക്കും, ഹിപ്പിയായ പട്ടാളക്കാരന്‍/ പോലീസുകാരന്‍/ രാത്രിയിലും സണ്ഗ്ലാങസ്‌ വച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നായകന്‍/വില്ലന്‍, 50 കിലോ ഉള്ള പെട്ടിയാണെങ്കിലും ഈസിയായിട്ട് പൊക്കുന്ന നായിക/ നായകന്‍, തെണ്ടിയാണെങ്കിലും പുരികം ഷേപ്പ് ചെയ്യുന്ന,നീട്ടി വളര്ത്തി യ നഖങ്ങളില്‍ ചായം പുരട്ടുന്ന നായിക, എല്ലാ സിനിമയിലും ഒരേ സ്വരമുള്ള നായികമാര്‍ എന്നിങ്ങനെ അസഹാനീയതകളുടെ നീണ്ട നിര.

എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ ഉയര്ന്നു പൊങ്ങുന്ന ചില ആസ്വാദനങ്ങള്‍.

വന്നു വന്നിപ്പോള്‍ ‘മോഹന്‍ലാല് ‍ഇമേജ്" വിട്ടു പോകാന്‍ മടി കാണിക്കുന്ന മോഹന്‍ലാല്‍ സിനിമകളും, "മമ്മൂട്ടി" എന്ന നടന്റെ നാലയലത്തു ‌ പോലും എത്താന്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്ന മമ്മൂട്ടിപ്പടങ്ങളും കാണേണ്ട ഗതികെടിലായിരിക്കുന്നൂ മലയാളികള്‍.

മഹാനടന്‍ എന്ന് പത്രങ്ങളും പരിവാരങ്ങളും പാടിപ്പാടി താനേ വന്നു ചേര്ന്ന് പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ ഇമേജില് പറന്നു പൊങ്ങുന്ന മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന ഒരു ശരാശരി നടനെയോര്ത്ത് ദുഖിക്കയല്ലാതെ മറ്റെന്തു ചെയ്യാന്‍!

പോസ്റ്റിനു നന്ദി...

wordsmaid said...

Very insightful article. Chanced upon this wonderful blog.

വെറുതേ ഒരു blogger said...
This comment has been removed by the author.
വെറുതേ ഒരു blogger said...

To be a complete actor – My dream

"പൂര്‍ണനായ നടന്‍ (The Complete Actor) എന്നാണ് ഈ വെബ്‌ സൈറ്റിന്‍റെ പേര്. ഇത്തരം ഒരു പേര് എന്‍റെ അഹങ്കാരമല്ല, അവകാശ വാദവുമല്ല, മറിച്ച് ആഗ്രഹമാണ്. സ്വന്തം കലയുടെയും കഴിവുകളുടെയും പൂര്‍ണതയാണ് ഓരോ കലാകാരനും തേടുന്നത്. ഞാന്‍ എന്നിലെ നടനത്തിന്‍റെ പൂര്‍ണത തേടുന്നു. അതെ സമയം ഒരിക്കലും ആ പൂര്‍ണതയില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന് വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം ഏതു കാര്യത്തിലും പൂര്‍ണത എന്നത് ഒരു സങ്കല്‍പവും സ്വപ്നവും മാത്രമാണ്. അതിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുക മാത്രമേ സാധ്യമാവൂ.. എത്തിചേരലുണ്ടാവില്ല..."


http://www.thecompleteactor.com/articles2/2009/02/welcome-to-my-blog/

Pradeep Kumar said...

വസ്തുനിഷ്ഠമായി അവതരിപ്പിച്ച ലേഖനം എന്റെ പല ധാരണകളേയും മാറ്റിമറിച്ചു...

Deepak Kumar said...

robiyetta.. article nannayittundu,ethu
enikkum thoniyittundu. ee varsham koduthal ezhuthan samayam kandethumennu pretheeshikkunnu.robiyettane follow cheyyananu g+ join chaithathu.

Young Man * said...

സിനിമകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഈ അടുത്തിടെ മാത്രം ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞ ഒരാളെന്ന നിലയിലും സിനിമയിലെ പല പ്രധാന ഖടകങ്ങളെകുറിച്, മുഖ്യമായും അഭിനയത്തെ കുറിച്ചും ഒരു perspective formation നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന ആളെന്ന നിലയിലും എനിക്ക് കുറച്ചു സംശയങ്ങള് ഇവിടെ പങ്കുവെക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നു.

Substitution and Method Acting എന്നീ രണ്ടു അഭിനയ ശൈലികളാണ്‌ മുഖ്യമായും ഉള്ളതെന്ന് താങ്കൾ തന്നെ സൂചിപിച്ചല്ലോ. അവയ്ക്ക് താങ്കൾ മുൻപ് നല്കിയ definitionum ചുവടെ ചേർക്കുന്നു.
*********
1.Substitution
കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ പ്രധാനഘടന മനസ്സിലാക്കി, ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില്‍ കഥാപാത്രം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്നത്‌ സമാനമായ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍കഥാപാത്രത്തിലാരോപിക്കുന്ന രിതി. മലയാളത്തിലെ കഴിവുറ്റ നടന്മാരെല്ലാം ഈ രീതിയായിരുന്നു പിന്തുടര്‍ന്നത്‌. ഇവിടെ നടന്‍ കഥാപാത്രത്തെ സംബന്ദ്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പുറംകാഴ്ചക്കാരന്‍ മാത്രമാകുന്നു.

2.Method Acting
ഒറ്റവാക്യത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കഥാപാത്രമായി ജീവിക്കുക. കഥാപാത്രം ജീവിക്കെന്നതെന്നു കരുതുന്ന വൈകാരിക-ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നടന്‍ പ്രവേശിച്ച്‌ കഥാപാത്രം തന്നെയാകുന്ന രീതി. ഒരുപാട്‌ അധ്യാപകരിലൂടെയും തിയറ്റര്‍ സംഘങ്ങളിലൂടെയും നടന്മാരിലൂടെയും ഈ സങ്കേതത്തിന്‌ ഒരുപാട്‌ മാറ്റങ്ങളും വളര്‍ച്ചയും കൈവന്നിട്ടുണ്ട്‌.
*********
ഇവിടെ താങ്കൾ തന്നെ പറയുന്നു, മലയാളത്തിലെ പ്രമുഖ നടന്മാരെല്ലാം substituition എന്ന രീതിയാണ്‌ അവലംബിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്ന്. പക്ഷെ മറ്റൊരിടത് താങ്കൾ പറയുന്നു മോഹൻലാൽ അഭിനയിക്കുന്ന എല്ലാ സിനിമകളിലും മോഹൻലാൽ തന്നെയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം അഭിനയിക്കുനത് എന്ന്. Definition പ്രകാരംഅങ്ങനെ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് method acting എന്നതിന്റെ പരിധിയിൽ വരും. കാരണം method actingil നടനും കഥാപാത്രവും എന്നീ രണ്ടു വ്യക്തിത്വങ്ങളില്ല തന്നെ.

ഒന്ന് വ്യക്തമാക്കാമോ..???


ഡേ ലൂയിസിന് ഓസ്ക്കർ കിട്ടിയപ്പോ ആയിടക്ക് കണ്ട ഒരു interviewil അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതായി ഓർക്കുന്നു.

" ഒരു മതിഭ്രമം പോലെ എനിക്ക് ഞാൻ വേറൊരാളാനെന്നു ചിന്തിച്ചു ഉറപ്പിക്കാൻ എളുപ്പം സാധിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അഭനയിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശെരിക്കും അയാളാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വല്ല്യ പ്രയസമുണ്ടാകാറില്ല."

എനിക്ക് തോന്നുന്നു ശാരീരികമായൊ മാനസികമായോ ഇതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരാൾക്ക് method acting നോട് അടുത്ത് നില്കാൻ സാധിക്കില്ല. ഇവിടെയാണ് മോഹൻലാലിനെ നമ്മൾ അനലൈസ് ചെയ്യേണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കഥാപാത്രത്തിനെ ആദ്യം കാണുന്ന കുറച് നേരത്തേക്ക് മാത്രമേ നമുക്ക് അത് മോഹൻലാൽ അല്ലെ .?.എന്ന് ആരോപിക്കാൻ തോന്നുകയുള്ളൂ. അത് അയാളിലെ താരം അടിചെൽപിക്കുന്നതാണ്. എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളിലും ഒരു "മോഹൻലാൽ touch" അദ്ദേഹം സൂക്ഷിക്കുമ്പോഴും അയാൾ കഥാപാത്രത്തെ ഏറ്റടുക്കുന്ന രീതിയും ഫലിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും അനിതര സാധാരണം തന്നെയാണ് എന്ന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും. കഥാപാത്രം ആയി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവിടെ ചിന്തയ്ക്ക് വല്ല്യ സ്ഥാനമില്ല. reactions cannot be delayed എന്ന ആദ്യ അഭിനയ പാഠം തന്നെ കാരണം.കഥാപാത്രത്തിന്റെ എല്ലാ ധർമ്മസന്കടവും തന്റേത് എന്ന് എന്ന രീതിയിലുള്ള instictive ആൻഡ്‌ impulsive സ്റ്റൈൽ അദ്ദേഹത്തെ ഡേ ലൂയിസിന്റെ catagoryil പെടുത്തുന്നു.

മമ്മൂട്ടിയും ഇവിടെ അഭിനന്ദനമർഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. കടൽ കടന്നൊരു മാത്തുക്കുട്ടി എന്നാ സിനിമയിൽ, മാത്തുക്കുട്ടി എന്ന മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം ശെരിക്കും മമൂട്ടിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. തികച്ചും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ശാരീരിക ഭാഷയാണ് മമ്മൂട്ടി ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതും തന്മായതത്വത്തോടെ. ഇവിടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാവുന്നു ലാലിനും മമ്മൂട്ടിക്കും അഭിനയം രണ്ടു ശൈലിയാണെന്ന്.

പണ്ട് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പിൽ വന്ന മോഹൻലാലിൻറെ അഭിനയ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു ലേഖനം ഇവടെ ഞാൻ ഒര്ക്കുകയാണ്. അതിന്പ്രകാരം, അഭിനയത്തിന്, അതിന്റെ possible technical measurements എന്നതിനൊടൊപ്പമൊ അതിനു മുകളിലോ അഭിനയത്തിന്റെ ഹൃദയഭാവം കണക്കിലെടുക്കെണ്ടതുണ്ട്. അതായത്, എത്ര വ്യത്യസ്തമായ body language ഉപയോഗിക്കുംബോളും അതിനു effective ആയോ efficient ആയോ കാര്യങ്ങൾ കണ്വേ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ അയാളിലെ അഭിനേതാവ് ഒരു പരാജയമാണെന്ന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും. അതിന്പ്രകാരം സമകാലീന മലയാള സിനിമയിൽ പ്രേക്ഷകനെ തന്റെ കൂടെ സഞ്ചരിപ്പിച്ച മറ്റൊരാളില്ല എന്ന് തന്നെ. അതുകൊണ്ട് മോഹൻലാൽ ഒരു നല്ല നടനാണോ എന്ന് ചൊദികുന്നത് ഒന്നിന് ശേഷം രണ്ടല്ലേ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോലെ obvios ആണ്. ലോക സിനിമയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം എവിടേ, എന്നാ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്കാനുള്ള കെല്പാണെങ്കിൽ എനിക്കില്ലതാനും.

IMDB LIST നെപ്പറ്റി പറയണം എന്ന് തോന്നുന്നില്ല...Hollywoodile പ്രമാണിയയിട്ടും sean penn പോലും ആ ലിസ്റ്റിൽ ഇടം പിടിചില്ല എന്ന ഒറ്റ കാരണം മതി അതിനു napkin paperinte വില പോലും കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ.

ചന്തു നായർ said...

ലേഖന് അഭിനയത്തെപറ്റി...ഒരു പിടിപാടുമില്ലാ എന്നു ഖേദപൂർവ്വം പറയ്ട്ടെ.................

swaminathan p said...

"താഴ്വാരo , വാനപ്രസ്ഥം " എന്നീ രണ്ടു സിനിമകളിലേയും മോഹൻലാലിൻറെ പ്രകടനം കണ്ടു സാക്ഷാൽ എം . ടി . വാസുദേവൻ‌ നായർ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് , എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഞാൻ കാണാത്ത മറ്റു ഭാവ തലങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുവാൻ ലാലിനു കഴിഞ്ഞു എന്ന് . സൃഷ്ടാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം മറ്റേതു പഠനത്തിനും വിമർശനത്തിനും സ്വീകാര്യത ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നില്ല...

Umesh::ഉമേഷ് said...

അതിനു വാനപ്രസ്ഥത്തിന്റെ കഥ എഴുതിയതു എം. ടി. അല്ലല്ലോ സ്വപ്നാടകാ...

swaminathan p said...

@എതിരൻ കതിരവൻ; ഒരു മാസത്തോളം പട്ടിണി കിടന്നാൽ പോലും മെലിയണമെന്നില്ല ; ചിലരുടെ ശരീര പ്രകൃതി അങ്ങനെയാണ് (പ്രിത്യേകിച് മലയാളികളുടെ)(പാരമ്പര്യമായി കിട്ടുന്നവ ). വാനപ്രസ്ഥത്തിലെ കുഞ്ഞിക്കുട്ടാൻ എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെ ഒരാളായിക്കൂട ?? (സായിപ്പിന്റെ ജീവിത രീതിയല്ലലൊ മലയാളികൾക്ക്)

Umesh::ഉമേഷ് said...

ക്ഷമിക്കണം. സ്വാമിനാഥൻ എന്നതു സ്വപ്നാടകൻ എന്നു തെറ്റായി വായിച്ചുപോയി...

swaminathan p said...

@umesh; എഴുതിചേർക്കാൻ വിട്ടുപോയതാണ് , ഷാജി എൻ കരുണ്‍ അതെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..(ഭാഷാപോഷിണി യിൽ ഷാജി എൻ കരുണ്‍ അഭിമുഖം)

swaminathan p said...

http://www.rediff.com/entertai/2000/aug/29shaji.htm

വരികള്‍ക്കിടയില്‍ said...

ഈ പോസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് 'വരികള്‍ക്കിടയില്‍ -ബ്ലോഗ്‌ അവലോകനത്തില്‍ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ ..

schittoor said...

മമ്മൂട്ടിക്കും മോഹന്‍ലാലിനും ലോകോത്തരനടന്മാര്‍ എന്ന വിശേഷണം കൊടുക്കുനത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇതേപോലെ അഭിനയിക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവര്‍ ധാരാളമുണ്ട്. നമ്മുടെ നായക സങ്കല്‍പം പലരെയും ചെറു റോളുകളില്‍ ഒതുക്കുന്നു. വിധഭാഷകളിലെ നാലാള്‍ സിനിമകള്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഡാനിയല്‍ ഡേ ലൂയിസ്സ് എന്ന നടന്‍റെ അഭിനയം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള സാങ്കേതിതവിദ്യകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ നമ്മുടെ പഴയ സത്യന്‍ ലോകം അറിയപ്പെടുന്ന നടന്‍ ആയിത്തീരുമായിരുന്നു.

Hari Krishnan said...

Suhruthe...Aa scene muzhuvanum sradhichirunnenkil oru pakshe thaankal athu parayillayirunnu... Kadhakali kalaakaran mmarude avastha parama dayaneeyam aanennanu kunjikuttan parayunnathu...

Brown Cobra said...

You are an idiot

Brown Cobra said...

You are an idiot!

Alan Tom said...

ഇതു ഏതാണ് ഈ വിശ്വ വിഖ്യാത ഒരു അലവലാതിവിമർശകൻ ?????????ഏതോ ടോയിലേറ്റ് ജെനരെഷൻ കഞ്ചാവ് അടിച്ചു എഴുതിയനെന്നു തോന്നുന്നു

Aswin Narendran said...

when you act you don't need to be someone else.. you just have to behave in that situation.. just thinking what you would do in that situation would help.. but the problem is that you cannot be too subtle in your performance.. its your facial expressions your body language that need to convey the emotional state you are going through.. see the people watching your film do not know what you feel.. they get your emotion through your actions.. may be directors can do wonders with their lighting, bgm, camera angles.. but if the audience feel that your emotion is genuine that you are really crying(actually you may be crying)they will cry with you..without that without that ability to make the audience feel what you are going through whatever the director, cinematographer or the editor do its not going to strike the audience..i have seen films of dicaprio.. in every film i see dicaprio in front of me but you see he lives in that moment.. he brings an intensity to that scene that no one ever brings.. while johnny depp tries to become the character...he imbibes the mannerisms of the character he plays..you dont see depp.. you see the character... but personally i like to watch dicaprio because you feel dicaprio.. you relate to him easily... depp on the other hand acts beautifully waears the skin of another person.. gives the appropriate actions and reactions a scene deserves..but if you ask me who gives HIS soul to the scene..its always dicaprio....

simplan said...

Ennwachaal mutta cheenjathaanu ennu parayaan swayam oru pedakkozhi aayirikkanam ennu. Kollaam

Jimmy Paul said...

ഇത്രയും വായിച്ചതില്‍ നിന്നും ഒരു സംശയം തോന്നുന്നു...ഇവിടെ പറഞ്ഞ സിനിമകളില്‍ പറഞ്ഞത് പലതും വളരെ സീരിയസ് ആയ സിനിമകളാണ്...അഭിനയം വിലയിരുതനമെങ്കില്‍ സീരിയസ് അയ സിനിമകള്‍ വെനംമെന്നു എന്ത് നിര്‍ബന്ധം..അതുപോലെ അഭിനയം എന്നാ കല എമോഷന്‍സ്സിന്റെ ആകെതുകയാനെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഹാസ്യം എന്ന ഭാവത്തെ ആരും അടയാളപെടുതുന്നില്ല....ഹാസ്യം എന്നഭാവം അഭിനയിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ബോഡി languagineyum അഭിനയത്തിന്റെ ഒരു അളവുകോലായി എടുത്താല്‍ എന്താണ് കുഴപ്പം...ഹാസ്യം എന്നതും ഒന്‍പതു ഭാവങ്ങളില്‍ ഒന്നല്ലേ..